dani perea-milla
"Dani te manda esta foto de una piedra que encontro en Almeria, para tu blog. El cuento es de un dinosaurio que sabe hacer rosquillas muy buenas. Besos de dani y sus topos."esther quiñones
"Discreta como la yema de un dedo. De colores silenciosos entre el gentío de piedras. Así la escuché. Con una nitidez de alta definición digital. De los treinta y seis grados del suelo a la humedad de mis manos. Y de nuevo al sol, pero distinta. Escogida, primada, elevada, protegida. Segura de no volver adonde no tiene nombre propio, adonde es piedra entre piedras. Allí donde todas pueden ser pisadas con la misma consistencia, tocadas con el mismísimo pudor. Confundidas, suplantadas, golpeadas contra la tierra. Pero ella ya no. Porque mi mochila ya es suya."begoña paz [2]
"Collina onte, na praia das Lapas, ao pé da Torre. Fea, rugosa, pesada, xusto do tamaño da miña palma. Co oco exacto para o polgar. Sería tan doado pechar os dedos ao seu redor, botar o brazo para atrás, guindala con ira, con xenreira, con dor. Gústame sentir o seu peso, a súa forza. Saber que con ela podería esnaquizalo todo. Calquera cousa, calquera el. Saber que nunca o farei. O doado é mancar."begoña paz [1]
"Praia das catedrais, 28 de marzo de 2010. Non son fermosas. Elixinas polas súas arestas, polas fendas entre as laxes. Feridas, rotas. Posando para a foto, lémbranme un barco a buscar refuxio nun peirao escuro. Coma min, antes do naufraxio. Xa non preciso refuxiarme, agocharme en ninguén. Tres meses despois."
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






















